Op de afgelopen EuroSTAR conferentie (de jaarlijkse Europese conferentie voor testers) ging een flink deel van de keynotes en presentaties in op twee, deels overlappende, onderwerpen: agile en de persoon/rol/soft skills van de tester. Het thema was “passion for testing” en dat hebben we geweten. Zeker als het over agile gaat, zijn de gemoederen van voor- en tegenstanders snel verhit.
Stuart Reid hield een keynote waarin hij op deze tegenstelling inging. Wat op mij veel indruk maakte, was zijn volgende verhaal. Stuart is bekend van deelname aan certificeringsprogramma’s (ISTQB) en het opzetten/verbeteren van standaarden die met testen te maken hebben. Ook adviseert hij organisaties over testen, inclusief agile testteams. Op een agile testconferentie hield hij een verhaal dat NIET over certificering of standaards ging, maar waar hij als persoon, alsof hij een wolf in schaapskleren was, niet werd geaccepteerd. Ook verschenen op internet postings met kreten als “he’s a bad person”. Zijn keynote was ook een oproep om de discussies met argumenten en bewijs uit te vechten, in plaats van het op de man te spelen.
Aan de andere kant, toen ik dit verhaal terug in Nederland vertelde aan een aantal testers, kreeg ik weer te horen dat agile eigenlijk gewoon quick&dirty is, cowboy-mentaliteit, onder het juk van de ontwikkelaars, etc. Iemand merkte daarna ook terecht op dat het bijna op een strijd tussen religies gaat lijken.
Mijn eigen mening: een goede tester zich moet kunnen redden in wat voor aanpak dan ook, waterval of agile. Tuurlijk mag hij/zij een voorkeur hebben voor de ene of andere aanpak. Beide aanpakken worden echter meestal nogal zwart/wit voorgesteld, terwijl de weerbarstige werkelijkheid altijd in het grijze gebied ertussenin zit. En om daar een passende test-oplossing voor te vinden, dat maakt ons vak nou weer juist zo leuk!
Genuanceerde ;-) reacties zijn welkom!
—————————————————
Tim Koomen, co-auteur van TMapNext en TPI, zelfstandig testconsultant
