Ik was laatst in mijn schuurtje op zoek naar lijm. Op mijn vrije dag had ik me stellig voorgenomen om nu eindelijk eens de plinten in de gang vast te plakken. Tijdens mijn zoektocht vond ik onder in mijn gereedschapskist een stoffig doosje met daarin allemaal kluscharters. Ik was het helemaal vergeten. Toen ik een jaar geleden aan de slag ging in mijn nieuwe huis, heb ik een experiment uitgevoerd: exploratory klussen.
Om ons kluswerk goed te organiseren, zonder aan flexibiliteit in te boeten, heb ik mijn vriendin bij de laatste verhuizing kennis laten maken met de wereld van het exploratory testen. Overtuigd van de voordelen heb haar uitgelegd waarom de basisprincipes ervan uitstekend toepasbaar zijn binnen een verhuisproject.
Exploratief werken is effectief als je geen goed overzicht hebt op wat je allemaal te wachten staat. Iedereen die heeft verbouwd weet dat op het moment dat je gaat breken, je ontdekt dat er nog extra kluswerk gedaan moet worden. In het begin kun je niet al het werk overzien. Daar waar je bij exploratief testen extra testen inplant op het moment dat je nieuwe inzichten opdoet, kun je bij het exploratief klussen op elk moment extra klussen toevoegen.
Bij het exploratief testen leer je terwijl je bezig bent. Daarnaast dagen de teamleden elkaar tijdens de debriefing sessies uit. Ook bij het klussen speelt dit. Ik heb bij deze verbouwing weer veel nieuwe dingen gedaan en ik ben daardoor een stuk handiger geworden. We hadden dan wel geen formele debriefing sessies, tijdens de koffie pauze hebben we veel tips uitgewisseld en elkaar uitgedaagd door te vertellen hoe goed, snel en effectief we konden werken.
Ook het werken met adaptieve planningen en time-boxen gaat in beide situaties op. Heb je bij systeemontwikkeling vaak te maken met een vaste release datum, bij ons stond de verhuisdatum al vast. Op kleinere schaal waren de tijdslots waarop de vrienden beschikbaar waren ook gelimiteerd. “Ik kom wel helpen, maar moet om twee uur weer weg”.
Bij exploratory testen identificeer je risico’s en activiteiten en plant op basis daarvan de volgorde van activiteiten. Als voortschrijdend inzicht tot nieuwe activiteiten leidt, dan kan er van het plan worden afgeweken. Hierbij is prioritering belangrijk. Dit risico gebaseerd denken valt prima toe te passen bij het verhuizen. Een deurklink kunnen we wel vervangen nadat we zijn verhuisd, het lek in de leiding die we plotseling ontdekken is urgent en de herstelactie krijgt daarom direct de hoogste prioriteit.
Mijn vriendin was met zulke goede argumenten natuurlijk snel in voor het experiment. Midden op de Campingtafel die gedurende de verbouwing het sociale ontmoetingscentrum was voor de klussers, hebben we het eerder genoemde doosjes met kluscharters gezet. Op elke kluscharter staat een klusje, bv “muur in de slaapkamer blauw verven”, “houten vloer opschuren”, etc. Op de kaart staat ook aanvullende informatie, bijvoorbeeld de kleur verf die gebruikt moet worden, onderdelen die uitgesloten worden. “Schuur wel de trap, maar niet de leuning”. Indien nodig voegden we volgordelijkheid toe: “Voer dit verfwerk pas uit nadat het schuren al afgerond is.
Klussen met vrienden is nog nooit zo gemakkelijk geweest. Als een helpende vriend vraagt wat hij moet doen, mag hij zelf een kluscharter uitzoeken die hij leuk vindt, past in de tijd die hij beschikbaar heeft en aansluit bij zijn vaardigheden. Als hij op nieuwe klussen stuit, kan hij zelf een kluscharter aan de stapel toevoegen. Als klus-master bepaal ik elke avonds de prioriteit van de nieuwe charters. Complete flexibiliteit, maar toch in control. Adaptiviteit, maar wel overzicht en de belofte dat op de dag van de verhuizing, de belangrijkste klussen gedaan zijn.
Helaas moet ik vertellen, dat het experiment niet werkte. Nieuwe kluscharters werden niet aangemaakt en de status werd niet op de kaarten bijgehouden. Vrienden bleken prima in staat om zelf klussen uit te voeren en konden zonder kluscharters of uitgebreide instructie aan de slag. Blijkbaar rendeert de extra administratie alleen maar als de werkopdrachten voldoende complex zijn en de status van het werk moeilijk te herkennen is. Bij straight foreward klussen zien we de administratie al snel als overbodig en hinderlijk. Waarom zou je de status op een kluscharter bijhouden, als je ook zo wel kan zien of een muur geverfd is. Daarnaast wisselde het team regelmatig en had ik elk weekeinde te maken met helpers die wel enthousiast waren, maar niet op de hoogte waren van deze experimentele werkwijze. Software is minder overzichtelijk en de status van activiteiten is minder goed te herkennen. Aan een functie kun je niet in een oog opslag zien wat de juiste functionaliteit is. Hoe zie je aan een functie dat hij getest is? Het gebruik van exploratory werken komt daarom binnen de IT beter tot zijn recht. Maar, let er dan wel op dat de werkopdrachten per cluster voldoende groot en uitdagend zijn en het team voldoende stabiel.
O ja, de plinten moet ik nog steeds vastplakken.
___________________________________________________________________
Derk-Jan de Grood werkt als productmanager en testexpert bij Valori.
©Derk-Jan de Grood.
